Zbudowany na szczycie góry w Cudias Villaputzu, był jednym z najpotężniejszych zamków we wszystkich Sardynii, z czego tylko ruiny dziś istnieją obrazy jego siłę uderzeniową. Zbudowany na rozkaz sądy Cagliari w połowie XIII był na tych szybko chwycił koniec tego wieku Nino di Gallura. Przeszła w ręce Piza została przyznana w 1324 zostanie przyznana Aragonii, jak większość zamków na Sardynii to. W 1363 zamek przechodzi w ręce Carroz Berengar, hrabia Quirra, ale później Candelo zamku, naruszającą zasady dziedziczenia, do Donna Violante. To przyniosło mu długą walkę Arborea. Od końca XIV wieku nie mówić bezpośrednio do zamku, ale powiat Quirra, który później stał marquisate. Z Savoy, zamek ostatecznie zrywa stosunki dyplomatyczne z Carroz.

Postać Berengar Carroz jest silnie związana z zamkiem. Mówią, że kocha Donna Eleonora Torres, zabił żonę, Beatrice d'Arborea po oskarżając go o zdradę. Ale z pewnością jest najbardziej charakterystycznych postaci Donna Violante. Niektóre legendy są podłączone do niej. Jeden z nich powiedział, że chciwi i zbrodnicze kobieta zmarła po upadku z urwiska. Miał ukryte w głębi ziemi ramka złota. Inna legenda mówi, że hrabia Mandas głęboko zakochana w tym kościele w małżeństwie. Zapewniła, że było to niemożliwe, jak uzgodniono wprowadzenie Jedynym ograniczeniem, że doszedł z 4 konie i wóz, na szczycie wzgórza, na którym stoi budynek. Co naprawdę trudne, biorąc pod uwagę nierównego terenu. Ilość uda, wybiera z zamku, a ona niechętnie mówi zmarł żal, że na ulicy, który jest znany jako SA de sa skali Contissa około 18 mil od Perdasdefogu. Violanta Carroz był znany również jako Bloody Violante. Mówi się, że invaghitasi innego człowieka, który nie był jej mężem, miał poluzowane więzy z tym, aby dołączyć do niej kochanka. Pasterza, który zakwestionował jego wybór został powieszony, a jego ciało było długo wyświetlane na zamku St Michael, potwierdzające uprawnienie do rodziny. Violanta w rzeczywistości zmarł samotny i rozgoryczony z 1511 roku w klasztorze św Franciszka z Stampace gdzie wycofał.

Teksty: Claudia Zedda
Zdjęcia: Marta Lai