Posty oznaczone 'Quirra "

Zbudowany na szczycie góry w Cudias Villaputzu, był jednym z najpotężniejszych zamków Sardynii, których dziś tylko ruiny, które czynią nas sądzi, jej siłę uderzeniową. Stworzony przez sędziów Cagliari w połowie XIII wkrótce zgrywanie ich na koniec tego wieku przez Nino di Gallura. Przeszedł w ręce Pisa została przyznana w roku 1324 zostaną przyznane Aragonii, jak większość zamków następnie Sardynii. W 1363 zamek Carroz przejść w ręce Berengar, hrabiego Quirra, ale później lenno zamek, z naruszeniem zasad dziedziczenia, Donna Violante. Rezultatem tego był długi walki sędzia Arborea. Od końca XIV wieku nie mówił bardziej bezpośrednio z zamku, ale County Quirra później markiz. Z zamkiem Savoy ostatecznie zrywa stosunki dyplomatyczne z Carroz.

Postać Berengar Carroz jest silnie związana z zamkiem. Mówią, że miłość z Lady Eleanor Manriquez, zabiła jego żona, Beatrice d'Arborea, po oskarżając go o zdradę. Ale oczywiście postać jest bardziej symbolem Donna Violante. Kilka legend są podłączone do niej. Jeden z nich powiedział, że chciwi i zbrodnicze kobieta zmarła po upadku z urwiska. Ukrył w głębi ziemi złote ramki. Inna legenda mówi, że hrabia Mandas, zakochany w niej to zabiegali. Zapewniła, że było to niemożliwe, zgodnie z ustaleniami, umieszczając jedynie ograniczenie, że doszedł w cztery konie i wóz, na szczycie góry, na której struktura stała. Co naprawdę trudne, ze względu na nieprzyjazne tereny. Liczyć się udało, odbiera od zamku i niechętnie opowiada zmarł żal, że ulica, która jest jeszcze znany jako de Sa sa skalę Contissa około 18 km od Perdasdefogu. Violante Carroz był również znany jako Krew Violante. Mówi się, że invaghitasi innych człowiek, który nie był jej mężem, on rozwiązał krawat z tym, do przyłączenia się do kochanka. Pasterzem, który zakwestionował jego wybór został powieszony, a jego ciało było długo wystawiane na zamek św Michael, co dowodzi siły rodziny. Violante rzeczywiście umiera w samotności i gorycz w 1511 w klasztorze św Franciszka z Stampace gdzie się wycofać.

Teksty: Zedda Claudia
Zdjęcia: Marta Lai